İsrail Terörü: Tarihin En Uzun Soğuk Katliamı

İsrail terörü denince akla ilk gelen, bombalar, tanklar, yıkılmış evler olur. Ama gerçek terör, sessiz olandır: çocukları öldüren, anneleri ağlatan, bir halkı yavaş yavaş yok eden sistematik zulüm.

1948’de Nakba’yla başladı. Yüz binlerce Filistinli evinden sürüldü, köyleri yakıldı. Sonra 1967, 1982, 2008, 2014, 2023… Her seferinde aynı hikâye: “savunma” adı altında siviller hedef alındı. Gazze’de hastaneler vuruldu, okullar bombalandı, çocuklar enkaz altında kaldı.

İsrail’in “terörle mücadele” dediği şey, aslında bir terör fabrikası. Drone’larla evlere bomba atılıyor, “yanlışlık” deniyor. Tanklar mahallelere giriyor, “operasyon” deniyor. Çocuklar taş atıyor, “terörist” deniyor.

Dünya izliyor. BM raporları yazılıyor, ama kimse durdurmuyor. Amerika veto ediyor, Avrupa susuyor, Arap liderleri kınamakla yetiniyor. Terör bu: sadece silah değil, sessizlik.

Filistin’de bir çocuk doğuyor, ilk kelimesi “anne” değil, “bombardıman” oluyor. Anne, çocuğuna “güvende ol” diyemiyor. Çünkü İsrail’in “güvenliği” için, onun hayatı feda ediliyor.

Terörün en korkuncu, normalleşmesi. İnsanlar “yine mi?” diyor, sonra kahve içmeye devam ediyor. Oysa her bomba, her kurşun, bir insanlık suçudur.

İsrail terörü, sadece Filistin’i değil, vicdanları da öldürüyor. Çünkü “terör” kelimesini sadece bir tarafa yapıştırdıklarında, gerçek katil görünmez oluyor.

Ve evet, bir gün hesap sorulacak. Çünkü tarih, sessiz kalanları da affetmiyor.