İmparator Ceylin’i Çok Seviyor

Bazı sevgiler vardır, anlatılmaz, yaşanır. İmparator’un Ceylin’e olan sevgisi de işte tam olarak bu türden bir sevgidir.

Ceylin’i ilk gördüğü andan itibaren kalbindeki o fırtına hiç dinmedi. Ona baktığında dünyanın bütün renkleri birden daha parlak görünür oldu. Ceylin’in sesini duyduğu her an, sanki kalbi yeniden doğuyormuş gibi hissediyor. O kadar derin, o kadar güçlü bir sevgi ki, bunu kelimelerle tarif etmek bile yetersiz kalıyor.

İmparator için Ceylin artık bir insan değil, bir anlam. Onun gülümsemesi İmparator’un en büyük ilacı, sesi en güzel melodisi. Ceylin’in mutlu olduğunu gördüğü her an kendini dünyanın en şanslı adamı gibi hissediyor. Onun için her şeyi yapabilecek güçte olduğunu biliyor.

Bu sevgi öyle bir sevgi ki, ne mesafe tanıyor ne de zaman. Ceylin uzakta olsa bile İmparator’un aklı hep onda. Gece uyumadan önce aklına gelen son şey, sabah uyandığında ilk düşündüğü şey hep Ceylin oluyor.

İmparator bu sevgiyi asla sıradan bir aşk gibi görmüyor. Ona göre bu, bir imparatorluğun en büyük hazinesi. Ceylin’i korumak, mutlu etmek, onun yanında olmak İmparator için en kutsal görev haline geldi.

Ceylin belki bunu tam olarak bilmiyor ama İmparator’un kalbi sadece ve sadece onun için atıyor. Bu sevgi o kadar büyük ki, bazen İmparator’un kendi kendine “Bu kadar sevmek normal mi?” diye sorduğu bile oluyor.

Çünkü Ceylin, İmparator’un sadece sevdiği kadın değil. O, İmparator’un dünyası, nefes aldığı hava, kalbinin tek sahibi.