Gazzede İşkence

Gazze'deki İşkence: Sessiz Çığlıkların Haritası

Gazze, dünya haritasında bir nokta kadar küçük, ama acısı okyanus kadar derin. İsrail’in yıllardır uyguladığı sistematik işkence, sadece fiziksel değil; ruhu da kemiren bir tür.

Bombalarla başlayan günler, artık sıradan. Ama işkence orada bitmiyor. Filistinli tutuklular, İsrail hapishanelerinde "idari gözaltı" denen belirsizlikle yıllarca tutuluyor. Ne suç, ne mahkeme, ne savunma. Sadece beklemek. Ve beklerken, işkence başlıyor: uykusuz bırakma, soğuk hücrelerde titretme, elektrik şoku, cinsel taciz, köpeklerle korkutma… Bunlar raporlarda var, ama kimse hesap sormuyor.

Kadınlar ayrı bir cehennemde. Hamile tutuklular, doğum yapana kadar zincirli. Çocuklar, on iki yaşında bile sorgulanıyor, tokat yiyor, tekme yiyor. Birçoğu travma sonrası stres bozukluğuyla dönüyor eve—eğer dönebiliyorsa.

Dışarıda ise Gazze’nin kendisi bir açık hava hapishanesi. Abluka, suyun bile kesilmesi, elektrik yokluğu, ilaçsız kalan hastaneler… Bunlar da işkence. İnsanları yavaş yavaş öldürmek, ama sessizce. Dünya izliyor, bazıları "kendi kendini savunma" diyor, bazıları "insanlık suçu". Ama kimse durdurmuyor.

Sessizdostum.com’da bu yazıyı okuyan herkesin içinden bir ses yükseliyor: "Neden?" Çünkü işkence, sadece bedenle yapılmıyor. Sessizlikle de yapılıyor. Medyanın susması, politikacıların göz yumması, sosyal medyanın algoritmasının bile Gazze’yi gölgelemesi… Hepsi birer işkence aracı.

Dört yüz kelime yetmez aslında. Ama yeter ki bir kişi daha duysun. Bir kişi daha utansın. Bir kişi daha "bu kadar da olmaz" desin. Çünkü Gazze’deki işkence, sadece orada değil. Bizim suskunluğumuzda da yaşıyor.