1965 ve 75 yılları arasında doğanlar

1965 ile 1975 arasında doğanlar, tam bir geçiş nesli. Baby Boomer'ların coşkulu, umut dolu dünyasından çıkıp, Y kuşağının dijital kaosuna köprü kuranlar. Türkiye'de bu dönem, çocuklukları siyah-beyaz televizyona, transistor radyoya, kasetlere denk geldi. Sokaklarda top oynarken "Aç kapıyı bezirgân" diye bağırırlardı, evde anneler "Yemek hazır" diye seslenir, babalar akşam gazete okurdu. İnternet yoktu, telefon bile lükstü – ama herkes birbirini tanırdı.

Bu kuşak, 12 Mart 1971 muhtırasını, öğrenci olaylarını, sağ-sol kavgalarını çocuk gözüyle gördü. Okulda "Atatürkçü Gençlik" marşı söylerken, dışarıda molotoflar patlardı. Köyden şehre göç dalgası vurdu; babalar fabrikalarda gece vardiyası, anneler evde dikiş. Çocuklar ise mahallede bisikletle koşturur, yazın "Denize gidelim" diye yalvarırdı. O yıllarda "Amerikan rüyası" filmleri izler, "Süperman" hayali kurar, ama gerçekte "süper" olan şey, ayakta kalmaktı.

Yetişkinliğe adım attıklarında 80'ler darbesiyle karşılaştılar. 1980 sonrası "özelleştirme" lafı duyuldu, ama onlar için "iş bulmak" hâlâ mucizeydi. Üniversiteye giden azdı; çoğu memur, öğretmen, esnaf oldu. 90'larda evlendi, çocuk yaptı – ama ev kredisi, araba kredisi derken borç batağına düştü. "Ev sahibi olmak" onlar için hâlâ büyük hayaldi, şimdi ise "ev satayım da yaşayayım" oldu.

Müziklerine bak: Barış Manço, Cem Karaca, Zeki Müren dinlerlerdi. Kaset doldurur, "Sarı saçlım"ı ezberlerdi. İlk aşkları mektupla, ilk ayrılıkları telefonla oldu. Sosyal medya yoktu, "beğeni" diye bir şey yoktu – ama birinin gözüne bakmak yeterdi. Şimdi ise Instagram'da "eski günler" diye paylaşım yaparlar, altına "Ah o yıllar" yazarlar.

Bu nesil, en çok "değişim" gördü. Soğuk Savaş bitti, duvarlar yıkıldı, ama onların duvarları hâlâ ayakta: "Bizim zamanımızda böyle değildi" derler. Teknolojiye geç adapte oldular; akıllı telefon aldıklarında "Bu ne işe yarıyor?" diye sordular, şimdi WhatsApp'ta torunlarına "Günaydın" yazarlar. Ekonomik krizleri, enflasyonu, depremleri yaşadılar – 99 Gölcük'ü, 2023 Maraş'ı. Her seferinde "Bu son" dediler, ama yine kalktılar.

Onlar, ne tam "eski" ne "yeni". Köprünün ortasında duranlar. Ne Boomer gibi "her şey yolunda" derler, ne Z gibi "hayat kısa, yaşa" diye atlarlar. Sessizce çalışır, sessizce şikâyet eder, sessizce büyütür çocukları. Belki de en gerçekçi kuşak onlardır: "Dünya böyle, biz de böyleyiz" diye kabullenirler.

Ama içlerinde hâlâ bir çocuk var: Sokak lambası altında top oynayan, "Bir gün büyük olacağım" diyen. Şimdi saçları beyaz, gözleri yorgun – ama o çocuk hâlâ gülüyor. Çünkü onlar, her şeyi yaşadı ama hiçbir şeyi kaybetmedi.